Rafał Blechacz & Bomsori Kim w Filharmonii Łódzkiej

Rafał Blechacz i Bomsori Kim to zaprawiony w boju duet. W 2019 roku nagrali wspólnie doskonale przyjętą płytę i odbyli serię promujących ją koncertów (o albumie pisałem TUTAJ, a o jednym z koncertów TUTAJ). W listopadzie tego roku wrócili na estrady z serią recitali we Wrocławiu, Łodzi, Gdańsku i Wiedniu. Czy dają one nadzieję na nową płytę? Wcale bym się nie obraził! Układ programów w każdym z tych miast był  taki sam. Nie tylko ciekawy, ale też dobrze rozplanowany dramaturgicznie, składał się z dwóch dzieł napisanych w latach nastych XX wieku okalających dwie romantyczne sonaty napisane w latach 80. XIX wieku.

Artyści rozpoczęli od Sonaty g-moll Claude’a Debussy’ego, czyli dzieła, które już wspólnie grali i nagrali. To kompozycja, która wymaga od wykonawców świetnego operowania barwą, a także umiejętności wykreowania bardzo specyficznego, niejednoznacznego nastroju – pełnego niepokoju, momentami (w drugim ogniwie) trochę sarkastycznego, a zaraz potem onirycznego. Świetnie grali tę Sonatę siedem lat temu, grają ją znakomicie i teraz. Było w tej interpretacji wiele charakteru, bogactwo niuansów i znakomite wyczucie stylu.
Sonata a-moll op. 13 Ignacego Jana Paderewskiego powstała w latach 1882-1885 i zadedykowana została Pablo de Sarasatemu. To pełen namiętności, wirtuozowski miniaturowy koncert podwójny. Słuchając sobotniego wykonania po raz pierwszy zwróciłem uwagę na to, ile temperamentu ma w sobie Bomsori, jak drapieżnie i z jaką werwą potrafi grać. Ale miała do zaoferowania o wiele więcej, co dobitnie udowodniło eteryczne zakończenie drugiego ogniwa, z pięknymi, subtelnymi trylami. Blechacz wydawał się tu bardziej niż Koreanka trzymać konstrukcję w ryzach, nie konkurował z nią, ale świadomie oddawał jej pole. Całe wykonanie było świetne, ale to co działo się w finale, to był już fenomen. Na estradzie leciały iskry.

Z tego samego okresu, bo z 1886 roku, pochodzi Sonata A-dur Césara Francka, dzieło będące prezentem ślubnym dla Eugène’a Ysaÿe’a. Kompozytor nie był obecny na uroczystości, a rękopis dostarczył skrzypkowi ich wspólny przyjaciel, Charles Bordes. Ysaÿe niemal natychmiast zabrał się do prób z Marie-Léontine Bordes-Pène, szwagierką Bordesa, a wieczorem oboje wykonali kompozycję przed gośćmi weselnymi.
Także wykonanie tego dzieła było bardzo satysfakcjonujące, doskonale rozplanowane, z umiejętnym rozkładem akcentów i dobrze przemyślaną dramaturgią. Jest to jednak kompozycja bardziej stonowana emocjonalnie od rozwichrzonej Sonaty Paderewskiego, a jej odczytanie było pełne skupienia i spokoju. Dało tu jednak o sobie znać zmęczenie, a w partii skrzypiec trafiło się kilka drobnych nieścisłości intonacyjnych.
Nokturn i Tarantella op. 28 Karola Szymanowskiego powstały wiosną i latem 1915 roku podczas pobytu twórcy w majątkach przyjaciół w Zarudziu i Ryżawce. To lekka i pastiszowa kompozycja, nawiązująca do tradycji dziewiętnastowiecznej salonowej wirtuozerii. Tutaj wykonawcy znowu mogli więc błysnąć techniką i z tej okazji skorzystali. Chociaż w części tanecznej Bomsori pokazała piękne flażolety, to zdecydowanie bardziej podobał mi się świetnie poprowadzony, zmysłowy nokturn z miękkimi pianami Blechacza.

Widać i słychać, że pomiędzy artystami jest chemia, że dobrze się ze sobą czują. Publiczność słuchała w ciszy i skupieniu, a na koniec nagrodziła wykonawców gromkimi brawami. Ci zaś odwdzięczyli się, wykonując na bis Nokturn cis-moll w opracowaniu Nathana Milsteina. Trochę szkoda, bo to ckliwe i kiczowate opracowanie grali już siedem lat temu, mogli więc pokazać coś nowego.

 

foto. Harald Hoffmann

Postaw mi kawę na buycoffee.to

Podoba Ci się to co robię? Chcesz wesprzeć moją pracę? Odwiedź profil Klasycznej płytoteki w serwisie Patronie.pl

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *


The reCAPTCHA verification period has expired. Please reload the page.

Ta strona używa Akismet do redukcji spamu. Dowiedz się, w jaki sposób przetwarzane są dane Twoich komentarzy.