Rafał Blechacz i Bomsori Kim to zaprawiony w boju duet. W 2019 roku nagrali wspólnie doskonale przyjętą płytę i odbyli serię promujących ją koncertów (o albumie pisałem TUTAJ, a o jednym z koncertów TUTAJ). W listopadzie tego roku wrócili na estrady z serią recitali we Wrocławiu, Łodzi, Gdańsku i Wiedniu. Czy dają one nadzieję na nową płytę? Wcale bym się nie obraził! Układ programów w każdym z tych miast był taki sam. Nie tylko ciekawy, ale też dobrze rozplanowany dramaturgicznie, składał się z dwóch dzieł napisanych w latach nastych XX wieku okalających dwie romantyczne sonaty napisane w latach 80. XIX wieku.
Artyści rozpoczęli od Sonaty g-moll Claude’a Debussy’ego, czyli dzieła, które już wspólnie grali i nagrali. To kompozycja, która wymaga od wykonawców świetnego operowania barwą, a także umiejętności wykreowania bardzo specyficznego, niejednoznacznego nastroju – pełnego niepokoju, momentami (w drugim ogniwie) trochę sarkastycznego, a zaraz potem onirycznego. Świetnie grali tę Sonatę siedem lat temu, grają ją znakomicie i teraz. Było w tej interpretacji wiele charakteru, bogactwo niuansów i znakomite wyczucie stylu.
Sonata a-moll op. 13 Ignacego Jana Paderewskiego powstała w latach 1882-1885 i zadedykowana została Pablo de Sarasatemu. To pełen namiętności, wirtuozowski miniaturowy koncert podwójny. Słuchając sobotniego wykonania po raz pierwszy zwróciłem uwagę na to, ile temperamentu ma w sobie Bomsori, jak drapieżnie i z jaką werwą potrafi grać. Ale miała do zaoferowania o wiele więcej, co dobitnie udowodniło eteryczne zakończenie drugiego ogniwa, z pięknymi, subtelnymi trylami. Blechacz wydawał się tu bardziej niż Koreanka trzymać konstrukcję w ryzach, nie konkurował z nią, ale świadomie oddawał jej pole. Całe wykonanie było świetne, ale to co działo się w finale, to był już fenomen. Na estradzie leciały iskry.
Z tego samego okresu, bo z 1886 roku, pochodzi Sonata A-dur Césara Francka, dzieło będące prezentem ślubnym dla Eugène’a Ysaÿe’a. Kompozytor nie był obecny na uroczystości, a rękopis dostarczył skrzypkowi ich wspólny przyjaciel, Charles Bordes. Ysaÿe niemal natychmiast zabrał się do prób z Marie-Léontine Bordes-Pène, szwagierką Bordesa, a wieczorem oboje wykonali kompozycję przed gośćmi weselnymi.
Także wykonanie tego dzieła było bardzo satysfakcjonujące, doskonale rozplanowane, z umiejętnym rozkładem akcentów i dobrze przemyślaną dramaturgią. Jest to jednak kompozycja bardziej stonowana emocjonalnie od rozwichrzonej Sonaty Paderewskiego, a jej odczytanie było pełne skupienia i spokoju. Dało tu jednak o sobie znać zmęczenie, a w partii skrzypiec trafiło się kilka drobnych nieścisłości intonacyjnych.
Nokturn i Tarantella op. 28 Karola Szymanowskiego powstały wiosną i latem 1915 roku podczas pobytu twórcy w majątkach przyjaciół w Zarudziu i Ryżawce. To lekka i pastiszowa kompozycja, nawiązująca do tradycji dziewiętnastowiecznej salonowej wirtuozerii. Tutaj wykonawcy znowu mogli więc błysnąć techniką i z tej okazji skorzystali. Chociaż w części tanecznej Bomsori pokazała piękne flażolety, to zdecydowanie bardziej podobał mi się świetnie poprowadzony, zmysłowy nokturn z miękkimi pianami Blechacza.
Widać i słychać, że pomiędzy artystami jest chemia, że dobrze się ze sobą czują. Publiczność słuchała w ciszy i skupieniu, a na koniec nagrodziła wykonawców gromkimi brawami. Ci zaś odwdzięczyli się, wykonując na bis Nokturn cis-moll w opracowaniu Nathana Milsteina. Trochę szkoda, bo to ckliwe i kiczowate opracowanie grali już siedem lat temu, mogli więc pokazać coś nowego.
foto. Harald Hoffmann
Podoba Ci się to co robię? Chcesz wesprzeć moją pracę? Odwiedź profil Klasycznej płytoteki w serwisie Patronie.pl
